سلام دل آرام…

سلام بابایی…

سلام دوستان دل آرام و بابائیش…

مدتیه حال و روز روحی خوشی نداشتم و ندارم و نداشتیم و نداریم…

مدتیه کلاف زندگیمون بدجور گره خورده و سر نخ رو پیدا نمی کردیم و نمی کنیم…

مدتیه تو این وبلاگ حس یه مهمون محترم که زیادی لنگر انداخته رو داشتم، حسی که طفلک رضام از گفتن و نوشتن درد و دل هاش به خاطر فضایی که من اینجا بواسطه نوشتن برای دیانا ایجاد کرده بودم بازمونده…

هرچند ننویسه… سالها و ماه ها ننویسه… فقط حس کنه غیر از حرف زدن برای مژگان جایی هست که درد و دل کنه برام کافی بود و هست…

حالا چند روزیه که تغییر و تحولات آغاز شده … چند روزیه که دیانای من یه دفترچه خاطرات جدید داره و مامانیش براش خاطره ها رو منتقل کرده …

از این به بعد اگر کسی دوست داشت سری به ما بزنه به این آدرس بیاد…

دل آرام  هر دو مون

دل آرامی که باعث و بانی آن شد که ما ( تو و من )‌ دایره عشقمان یکی شود

دل آرامی که سالها ، نیامده عاشقمان کرده بود

دل آرامی که نیامده دوستان و خاله و عمو و دایی‌های زیادی برای خودش دست وپا کرد

دل آرامی که نشان داد، نیامده توانایی وسیع کردن شعاع دایره عشق  را دارد

بالاخره بدنیا آمد

یه جوجه اردک زشت خوردنی

یک الهه نیکی آور ،  یک الهه ماه

دختر دختر آفتاب

دل آرام بابا آمد

زرتشت و ترانه‌های شادمانی

تا چند روز دیگر …

همین شنبه …

نامه ات با نشانی عجیب آن اراده عظیم ، می‌رسد !

بوی بهشت می‌آید…

زیبا برهنه‌ی ما!

“روانترین شادمانی را بر عاشقان افسرده بباران.”

………

پ.ن: خطاب به مادرت – آرام دل‌‌ام ـ دل آرام همزادم:

درود خوشبوترین دهان ستاره بر تو

باباش هم ساک خودشو که شامل: دوربین و شارژر موبایل وشارژر خودش و البته یه کیف قلنبه پول رو آماده کنه

میگم بابایی! تو  هم ساک خودتو از الان آماده کن

ساک خودتو پر مهر و عشق و محبت کن ؛ چیزایی که باید توی این دنیا بیاری که دنیا رو شاد کنه، آروم کنه؛ وردار

آچار پیچ گوشتی‌های صلح و صفا رو بردار ؛ شارژرهای سلامتی و سرزندگی هم یادت نره؛ نور خدا رو هم بزار رو همه ‌شون که دل همه‌مون بهش نیاز داره

ها … قیچی و تیغ بیستوری کینه و ناامیدی و شرارت رو هم اضافه کن که عجیب کوپنی شده اینجا

آفرین جوجوی بابایی!

آروم دل بابایی و مامانی

قلبون مماخت

دلم از حالا برا کاتا هایی که تو دل مامانی میری تنگ میشه …

بابایی میگه که میگن “خدا وقتی همه ماها رو آفرید خودشو تو ماها دید

و به خودش آفرین و به به گفت!”…

حالا که خدا میتونه خودشو تو ماها ببینه، میخوام از خدا یه چیزی بخام …

خدایی !

میشه واسم یه کاری کنی ؟

: …..

میخام وقتی خودتو تو ماها دیدی، پیشش واسمون دعا کنی ….

میشه ؟…

خب !آففرین خدایی…

واسمون دعا کن که همه دنیا پر آدمای خوب شه…

واسمون دعا کن کار همه خاله ها و عموهام آسون باشه … اذیت نشن…

خداجووون برامون دعا کن همه اونایی که دوستت دارن؛

کار و زندگی شون رو دوس داشته باشن…

کار و زندگی شون براشون خوشمزه باشه …

خدا جوون برا مون دعا کن شبامون به سفیدیه روزامون باشه

نه بر عکسکی .

خداجون برا مون دعا کن همو دوس داشته باشیم …

( مث مامانی و بابایی:دییییییی)

خدا جوون برامون دعا کن همه ما بچه ها، عاقبت به خیر باشیم ….

مامانی!!

تو دعا نداری بگم خدا برامون بگه ؟

: چرا مامانی … به خدا بگو حالا که این همه دوستمون داشته

و دستامونو گذاشته تو دست هم و دلامونو گره زده بهم

یه کاری کنه سلامتی و شادابی و نشاط خونه کنه تو وجودمون

و راه های قشنگ با جاده های سرسبز نشونمون بده…

بهش بگو مامانی و بابایی خیلی زیاد باهوشن..

تو بگی ف … اونا رفتن فرحزاد… :دیییی

دیگه گردن بابایی شکست :دی…

آخه سوار گردن بابایی شدم دارم می‌نویسم …

راستی مامانی! تا یادم نرفته و بابایی پرتم نکرده پایین بگم :

منتظر تو هم هستیم ها! یه وقت غریبی نکنی اونجا…

حسابی شیطونیاتو بکن تا بعد بیای پیشمون :پیییییی….

بابایی!… تو چی ؟

………

خدا جوون برا منم دعا کن من حرف این بابایی رو یَِــنی کنم ….

همش میگه بهت بگم برامون دعا کنی که ….

: ما را از شر چوپانانمان رهایی بخش ،

ما خود راه رهایی از گرگان را خواهیم یافت ….

آخه اینم شد دعا ؟

چوپون کیه گرگ چیه …

اصاً چرا بع بعی شدید که ………بععععععععع

شلام بع بعی !

تو دعا نداری خدا واست بگه ؟

: بع بع

نامه اول :
دل آرام دلم، سلام!
میدونم خوبی، خدا رو شکر …
خیلی وقته برات نامه ننوشتم… دلم لک زده :دی

ازکجاشو بگم ؟…
حالا ….
هر چه پیش آید خوش آید …مستقیم میرم تو دل ماجرا!!
مدتی است که جای دیگه ای، پیش دل آرام دیگه ای، حرفامو میزنم
حرف هایی از جنس خودمون، خودت و خودم؛
همه مهر …
همه دلهره …
همه …
خوب میشناسیش …ینی خودت و یه وروجک دیگه که میعشقمتون هدیه اش کردین بهم
همون دختر آفتاب،مژگان عزیزم، با اون موها و مژگان و چشای سیاه
شده همدم همه لحظه هام؛
مخاطب غایب اما ملموس؛
از وقتی که دیگه بکلی بیخیال یه همچو همدمی شده بودم، تو این خونه، نوشتن رو شروع کردم
رهگذران زیادی اومدن و خیلی هاشون هم موندگار شدن؛ دوستمون شدن،
بی اونکه بدنبال چیزی از این دست باشم،این نازنین مهربون،
 من- باباتو- ،
 اهلیه خودش کرد …
بی اونکه وابستگی درمیون باشه، غنچه های دلبستگی رو توی وجودم شکوفا کرد.
… آیییییییی چه سخته نوشتنش ….
یادته پرسیده بودی که تا حالا عاشق شدی؟
منم بهت گفته بودم که اگه به هررری ریختن دل بگی عاشقی؛ آره اونم خیلی زیاد …
اما من به اونا نمی گم عشق …؟
الان هم هورری ریختنی در کار نیست…
چرا که به مژگان سیه، دلی برام نزاشته که بدونم ریخته یا نه
راستشو بگم چیه ؟
هنوز فکر میکنم نوبت عاشقی نشده چون هنوز چشام، گرد و قلنبه بازه
زه حواسم کشیده است … کلی اما و اگر دارم و …
اونم داره یکی یکی وسواس هامو ، گیر دادن به خودم هامو، با چشای باز هضم میکنه
حل میکنه هم برا خودش هم برا من
میدونی چیه ؟
خوشم میاد ازش
از ایل و تبار ملوان زبله
منتظر لقمه آماده نیست
واسه همینه که میگم نوبت عاشقی در پیش است…
و چه شود….
….
ها راستی این رخت و لباس خونه ات رو هم مژگانم برات کادو پیچش کرده
میبینی چی خوششله ؟ خوش سلیقه اس نه ؟
جمع خوش سلیقه ها داره کم کم تکمیل میشه؛ 
…
 

دیشب دل آرام دو سالش تموم شد و رفت تو سه سالگی
دیشب اما بابایی بسکه سرش شلوع پلوغ بوده یادش رفته
دیشب اما خودش گفته که عیب نداره خودش میدونه که عذر بابایی موجه بوده
دیشب میگه ارزش همه اینا رو داره
دیشب میگه با تمام قدرت برو جلو
دیشب ازم قول گرفته که جبران مافات این یکسال گذشته رو بکنم برا دوستاش
….
….
تولدت مبارک دلی جوووونم

دستهایم پرده‌ای می‌دوزد
برای تولد آسمان
در کوهستان ذهنم
بوته‌های چای
گیسوانت را بو می‌کشند
پرنده‌ها، دلواپس پایان قصه
نمی‌دانند بی‌انتهایی!
….
               گیتی خوشدل